سرقت ادبی چیست و ابزار چه می‌سنجد؟
سرقت ادبی یعنی استفاده از نوشته یا ایدهٔ دیگری بدون ذکر منبع. در دانشگاه‌ها اغلب با واژهٔ «همانندجویی» یا «شباهت‌سنجی» هم گفته می‌شود. این ابزار فقط یک چیز را می‌سنجد: آیا عبارت‌هایی از متن شما، کلمه‌به‌کلمه یا نزدیک به آن، در منابع باز آنلاین پیدا می‌شود؟ هر چه به نتیجه برسد، تصمیم دربارهٔ نیاز به منبع‌دهی با شماست. برای تعریف و انواع سرقت ادبی سرقت ادبی چیست را بخوانید.
چطور گزارش را بخوانم؟
| در گزارش | یعنی |
|---|---|
| امتیاز | سهم کلمه‌های مطابق از کل متن (کلمه‌های مطابق ÷ کل کلمه‌ها) |
| بخش مشابه | عبارتی از متن شما که در یک منبع هم آمده است |
| منابع جست‌وجوشده | منابعی که واقعاً در این اجرا پرس‌وجو شدند |
| بلندترین عبارت مشترک | طولانی‌ترین بخش یکسان میان متن شما و یک منبع |
بعد از گزارش چه کنم؟
- هر بخش مشابه را بخوانید و ببینید نقل‌قول است یا نه.
- نقل‌قول مستقیم را داخل گیومه «» بگذارید و منبع را بنویسید. برای ساخت رفرنس از منبع‌نویسی آنلاین کمک بگیرید؛ در پایان‌نامه‌های ایرانی معمولاً APA به کار می‌رود، مگر دانشگاه شیوهٔ دیگری بخواهد.
- اگر ایده از منبع است ولی جمله‌ها از شماست، باز هم منبع بدهید و ساختار جمله را مستقل بنویسید؛ برای کمک ببینید بازنویسی متن.
- اگر ترجمه کرده‌اید، منبع اصلی را بنویسید؛ ترجمهٔ بدون ذکر منبع هم سرقت ادبی است.
- پیش از تحویل، متن را با سامانهٔ شباهت‌سنجی دانشگاه یا نشریه هم بسنجید.
یک نکتهٔ مهم
خروجی سرنخ است، نه حکم. اگر امتیاز بالا دیدید، بخش‌های مشابه را یکی‌یکی بخوانید؛ گاهی فقط نقل‌قولی درست‌ارجاع‌شده یا اصطلاحی ثابت است. متن بازنویسی‌شده هم ممکن است چیزی نشان ندهد، اما همچنان به منبع نیاز دارد.