ਏਆਈ ਡਿਟੈਕਟਰ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿੰਨੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹਨ

ਏਆਈ ਡਿਟੈਕਟਰ ਲਿਖਤ ਦੇ ਅੰਕੜੇ ਗਿਣ ਕੇ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਸ਼ੀਨ ਵਰਗੀ ਹੈ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਰਗੀ। ਇਹ ਸਕੋਰ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ। ਸਰਕਾਰੀ ਚਿੱਠੀਆਂ, ਸਾਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਤੇ ਅਨੁਵਾਦ ਗਲਤ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਸਬੂਤ ਨਾ ਬਣਾਓ।

ਛੋਟਾ ਜਵਾਬ: ਡਿਟੈਕਟਰ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ

ਏਆਈ ਡਿਟੈਕਟਰ ਇਹ "ਵੇਖ" ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਕਿ ਲਿਖਤ ਕਿਸ ਨੇ ਲਿਖੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਲਿਖਤ ਦੇ ਅੰਕੜੇ ਗਿਣਦਾ ਹੈ: ਕਿਹੜੇ ਸ਼ਬਦ ਇਕੱਠੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਾਕ ਕਿੰਨੇ ਲੰਮੇ-ਛੋਟੇ ਹਨ, ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਕਿੰਨੀ ਬਦਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੰਕੜਿਆਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਮੂਨਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਨਤੀਜਾ ਇੱਕ ਸਕੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ "≈ 70 %"। ਇਹ ਸਕੋਰ ਇੱਕ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ ਕਿ ਇਸ ਖ਼ਾਸ ਲਿਖਤ ਦੇ ਏਆਈ ਵੱਲੋਂ ਲਿਖੀ ਹੋਣ ਦੀ 70 ਫ਼ੀਸਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਾਂ ਕਰਮਚਾਰੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਬੂਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਸ ਗਾਈਡ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਸਰਲ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਂਗੇ ਕਿ ਡਿਟੈਕਟਰ ਕੀ ਮਾਪਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਲਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ (ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ), ਅਡੈਪਟਰਾਈਟ ਦਾ ਆਪਣਾ ਡਿਟੈਕਟਰ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨਤੀਜਾ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਡਿਟੈਕਟਰ ਅੰਦਰੋਂ ਕੀ ਗਿਣਦੇ ਹਨ?

ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਿਟੈਕਟਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਿਚਾਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

1. ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ ਤੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ

ਮਾਡਲ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਲਿਖਤਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਏਆਈ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿਖਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਸ਼ਬਦ-ਜੋੜੇ ਤੇ ਅੱਖਰ-ਟੁਕੜੇ ਕਿਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਵੀਂ ਲਿਖਤ ਆਉਣ ਉੱਤੇ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਗਿਣ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲਿਖਤ ਕਿਸ ਪਾਸੇ ਵੱਧ ਝੁਕਦੀ ਹੈ।

2. ਲਿਖਣ-ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਅੰਕੜੇ

ਵਾਕਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਫ਼ਰਕ ਹੈ? ਇੱਕੋ ਸ਼ਬਦ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਗਿਆ? ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਕਿੰਨੀ ਵੰਨ-ਸੁਵੰਨੀ ਹੈ? ਮਨੁੱਖੀ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਵਾਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਛੋਟਾ; ਮਸ਼ੀਨੀ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਵਾਕ ਅਕਸਰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਤੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਚਾਲ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਹੈ, ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ: ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਇੱਕਸਾਰ ਲਿਖਦੇ ਹਨ।

3. "ਹੈਰਾਨੀ" ਦਾ ਮਾਪ (perplexity ਅਤੇ burstiness)

ਕੁਝ ਡਿਟੈਕਟਰ ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਾ-ਮਾਡਲ ਤੋਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਗਲਾ ਸ਼ਬਦ ਕਿੰਨਾ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਯੋਗ ਸੀ। ਜੇ ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਬਹੁਤ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਲਿਖਤ ਮਸ਼ੀਨ ਵਰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ perplexity ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਾਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਸ ਦੇ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਨੂੰ burstiness। ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੀ ਲਿਖਤ ਸਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਢਲੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਕਾਰੀ ਚਿੱਠੀ, ਉਹ ਵੀ ਬਹੁਤ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਹਰ ਡਿਟੈਕਟਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦਾ। ਅਡੈਪਟਰਾਈਟ ਦਾ ਡਿਟੈਕਟਰ ਪਹਿਲੀਆਂ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸਕੋਰ ਦਾ ਅਸਲ ਮਤਲਬ

ਮੰਨ ਲਓ ਇੱਕ ਟੂਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ "80 % ਏਆਈ"। ਆਮ ਪਾਠਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ 100 ਵਿੱਚੋਂ 80 ਵਾਰ ਅਜਿਹੀ ਲਿਖਤ ਏਆਈ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਅਕਸਰ ਸਕੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਉਹ ਇੱਕ ਪੈਮਾਨਾ ਹੈ ਜੋ ਟੈਸਟ-ਲਿਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਏਆਈ ਲਿਖਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਬਰਾਬਰ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪ ਲਿਖਦੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਤਾਂ ਹਰ "ਏਆਈ ਵਰਗੀ" ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਗਲਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਸਕੋਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵਾਂਗ ਪੜ੍ਹਨਾ ਗਲਤ ਹੈ।

ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ:

ਕੋਈ ਵੀ ਡਿਟੈਕਟਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇੱਕ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਹੱਦ ਸਖ਼ਤ ਕਰੋ ਤਾਂ ਦੂਜੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਨਤੀਜੇ ਕਿੱਥੇ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ?

ਹੇਠਾਂ ਉਹ ਹਾਲਤਾਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਲਿਖਤ ਵੀ "ਮਸ਼ੀਨ ਵਰਗੀ" ਦਿਸ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਮਾਪੇ ਹੋਏ ਅੰਕੜੇ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ।

ਸਾਂਚੇ ਵਾਲੀਆਂ ਸਰਕਾਰੀ ਤੇ ਦਫ਼ਤਰੀ ਚਿੱਠੀਆਂ

ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਛੁੱਟੀ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਜਾਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦੀ ਚਿੱਠੀ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਲਗਭਗ ਪੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਨਮੂਨਾ ਵੇਖੋ:

ਸੇਵਾ ਵਿਖੇ, ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਸਾਹਿਬ, ਸਰਕਾਰੀ ਸੀਨੀਅਰ ਸੈਕੰਡਰੀ ਸਕੂਲ। ਵਿਸ਼ਾ: ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਦੀ ਛੁੱਟੀ ਬਾਰੇ। ਸ੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਆਪ ਜੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਸਿਹਤ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸਕੂਲ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ। ਆਪ ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਦੀ ਛੁੱਟੀ ਦੇਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾਲਤਾ ਕਰਨੀ। ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ।

ਇਹ ਚਿੱਠੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲਗਭਗ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਖਦੇ ਹਨ। ਵਾਕ ਛੋਟੇ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਤੇ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਅੰਕੜਿਆਂ ਦੇ ਲਿਹਾਜ਼ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਂਚਾ "ਮਸ਼ੀਨ ਵਰਗਾ" ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਇਆ ਹੋਇਆ ਰੂਪ ਹੈ।

ਪੰਜਾਬੀ ਸਿੱਖ ਰਹੇ ਜਾਂ ਸਾਦਾ ਲਿਖਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ

ਜਿਸ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਜਾਂ ਹਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਪੰਜਾਬੀ ਲਿਖਣ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਘੱਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਛੋਟੇ, ਸਾਦੇ ਤੇ ਇੱਕੋ ਬਣਤਰ ਦੇ ਵਾਕ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਗਲਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਾਦਗੀ ਡਿਟੈਕਟਰ ਨੂੰ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਪੰਜਾਬੀ ਮੂਲ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਗੱਲ ਲਾਗੂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਲਿਖਤ

ਜੇ ਕੋਈ ਲੇਖਕ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਰੋਤ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਾਕ-ਬਣਤਰ ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੀ ਛਾਪ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਛਾਪ ਮਸ਼ੀਨੀ ਅਨੁਵਾਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਆਪਣਾ ਅਨੁਵਾਦ ਅਤੇ ਏਆਈ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਅੰਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨੇੜੇ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਵਿਆਕਰਨ ਜਾਂ ਸ਼ਬਦ-ਜੋੜ ਦੇ ਟੂਲ ਨਾਲ ਸੋਧੀ ਲਿਖਤ

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੀ ਲਿਖਤ ਨੂੰ ਵਿਆਕਰਨ ਜਾਂਚ ਜਾਂ ਪੈਰਾਫ੍ਰੇਜ਼ਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਕ ਮੁਲਾਇਮ ਤੇ ਇੱਕਸਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਡੈਪਟਰਾਈਟ ਦਾ ਡਿਟੈਕਟਰ ਖ਼ੁਦ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਏਆਈ ਟੂਲ ਨਾਲ ਸੁਧਾਰੀ ਲਿਖਤ, ਅਡੈਪਟਰਾਈਟ ਦੇ ਆਪਣੇ ਟੂਲਾਂ ਸਮੇਤ, "ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ" ਜਾਂ "ਏਆਈ ਵਰਗੀ" ਠਹਿਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਲਿਖਤ

ਇੱਕ-ਦੋ ਪੈਰਿਆਂ ਦੀ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਅੰਕੜਿਆਂ ਲਈ ਸਮੱਗਰੀ ਹੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਲਗਭਗ 150 ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਲਿਖਤ ਦਾ ਸਕੋਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਉਲਟੀ ਦਿਸ਼ਾ: ਜਦੋਂ ਏਆਈ ਲਿਖਤ ਬਚ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ

ਡਿਟੈਕਟਰ ਉਸ ਏਆਈ ਲਿਖਤ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਖੁੰਝਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੈਰਾਫ੍ਰੇਜ਼ ਜਾਂ ਸੋਧੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਕ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤੇ ਹੋਣ। ਨਵੇਂ ਏਆਈ ਮਾਡਲ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ ਲਿਖਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਾ ਹੋਏ ਮਾਡਲਾਂ ਦੀ ਲਿਖਤ ਵੀ ਖੁੰਝ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ "ਮਨੁੱਖ ਵਰਗੀ" ਨਤੀਜਾ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਲਿਖਤ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਹੀ ਲਿਖੀ।

ਅਡੈਪਟਰਾਈਟ ਦਾ ਏਆਈ ਡਿਟੈਕਟਰ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਏਆਈ ਡਿਟੈਕਟਰ ਨੂੰ ਇਮਾਨਦਾਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਪੰਨੇ ਉੱਤੇ ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਇੱਥੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਹੈ:

• ਵਿਧੀ: ਮੁੱਖ ਮਾਡਲ ਇੱਕ ਅੰਕੜਾ-ਮਾਡਲ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਬਦ-ਟੁਕੜਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਵਾਕ-ਲੰਬਾਈ ਤੇ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦੀਆਂ ਗਿਣਤੀਆਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਤੁਹਾਡੇ ਬ੍ਰਾਊਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
• ਡੂੰਘਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ (ਵਿਕਲਪੀ): ਤੁਹਾਡੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਲਿਖਤ ਇੱਕ ਵਾਰ ਲਈ ਇੱਕ ਏਆਈ ਮਾਡਲ ਨੂੰ ਭੇਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦੂਜੀ ਰਾਇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਕੁਝ ਵੀ ਸੰਭਾਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਮਿਲਾ ਕੇ ਬਣਿਆ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਮਾਡਲ ਦੇ ਸਕੋਰ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਪਰਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
• ਨਤੀਜਾ: ਤਿੰਨ ਪੱਧਰ (ਮਨੁੱਖ ਵਰਗੀ, ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਂ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਏਆਈ ਵਰਗੀ), ਹਮੇਸ਼ਾ "≈" ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਸਕੋਰ, ਅਤੇ ਸ਼ੱਕੀ ਵਾਕਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ। ਇਹ ਵਾਕ-ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕੁੱਲ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਨਾਲੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਬੂਤ ਹੈ।
• ਹੱਦਾਂ: ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 40 ਸ਼ਬਦ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ 6,000 ਅੱਖਰ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।
• ਪੰਜਾਬੀ ਬਾਰੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਗੱਲ: ਗੁਰਮੁਖੀ ਲਈ ਇਸ ਡਿਟੈਕਟਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹਾਲੇ ਮਾਪੀ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦਾ ਅੰਕੜਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ ਵਿੱਚ "ਇਸ ਭਾਸ਼ਾ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮਾਪੀ ਨਹੀਂ ਗਈ" ਵਰਗੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਹਰ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਲੇਖ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਗਲਤ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
• ਇਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ: ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਮਾਡਲ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, ਵਾਟਰਮਾਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ।

ਪੰਨੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਮਾਡਲ ਦੀ ਸਾਰਣੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਾਪ ਛਪੇ ਹੋਣ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਮੰਨੋ। ਇਸ ਗਾਈਡ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਅੰਕੜਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੇ।

ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਸਲਾਹ

ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਲਿਖੀ ਲਿਖਤ ਨੂੰ "ਏਆਈ ਵਰਗੀ" ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਘਬਰਾਓ ਨਾ। ਇਹ ਕਦਮ ਚੁੱਕੋ:

1. ਆਪਣੀ ਲਿਖਣ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਸਬੂਤ ਰੱਖੋ। ਹੱਥ ਲਿਖਤ ਨੋਟ, ਰੂਪ-ਰੇਖਾ, ਪਹਿਲੇ ਖਰੜੇ ਅਤੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਦਾ ਸੰਸਕਰਣ-ਇਤਿਹਾਸ (ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਔਨਲਾਈਨ ਐਡੀਟਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ) ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਬੂਤ ਹਨ।
2. ਆਪਣੀ ਲਿਖਤ ਮੂੰਹ-ਜ਼ਬਾਨੀ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੋ। ਅਧਿਆਪਕ ਪੁੱਛ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦਲੀਲ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਿਉਂ ਚੁਣਿਆ।
3. ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ ਜੋ ਸੱਚ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਿਆਕਰਨ ਜਾਂ ਪੈਰਾਫ੍ਰੇਜ਼ ਟੂਲ ਵਰਤਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਫ਼ ਦੱਸੋ। ਸੰਸਥਾ ਦੀ ਨੀਤੀ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖੋ ਕਿ ਕੀ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਦੱਸਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
4. ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਲਿਖਤੀ ਕਰੋ। ਸ਼ਾਂਤ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਲਿਖੋ ਕਿ ਡਿਟੈਕਟਰ ਦਾ ਸਕੋਰ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਖਰੜੇ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ।

ਆਪਣੀ ਲਿਖਤ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪ ਜਾਂਚਣ ਲਈ ਡਿਟੈਕਟਰ ਵਰਤਣਾ ਠੀਕ ਹੈ। ਜੇ ਕੁਝ ਵਾਕ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਵਿੱਚ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਖੋ: ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਉਦਾਹਰਨ ਜਾਂ ਪਿੰਡ, ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਸਕੂਲ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਜੋੜੋ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਵਾਕ ਘਟਾਓ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਅੰਕੜੇ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਲਿਖਤ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਹੈ। ਏਆਈ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖੀ ਦੱਸ ਕੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਨਾ ਡਿਟੈਕਟਰ ਦੇ ਸਕੋਰ ਨਾਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ; ਲੋੜ ਪੈਣ ਉੱਤੇ ਸੰਸਥਾ ਦੀ ਨੀਤੀ ਮੁਤਾਬਕ ਮਦਦ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰੋ।

ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਤੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਲਾਹ

• ਸਕੋਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਸਬੂਤ ਨਾ ਬਣਾਓ। ਇਹ ਗੱਲ ਇਸ ਗਾਈਡ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਤਰ ਹੈ। ਸਕੋਰ ਸਿਰਫ਼ ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੈ।
• ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਲਿਖਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾਓ। ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਹੱਥੀਂ ਲਿਖੇ ਨਮੂਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੈਲੀ ਤੇ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰੋ।
• ਸਾਂਚੇ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਛੁੱਟੀ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਜਾਂ ਪਾਠ-ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ-ਉੱਤਰ ਉੱਤੇ ਡਿਟੈਕਟਰ ਲਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ।
• ਮੂੰਹ-ਜ਼ਬਾਨੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰੋ। ਦੋ ਮਿੰਟ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸਕੋਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾ ਸਮਝਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
• ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰੋ। ਰੂਪ-ਰੇਖਾ, ਖਰੜੇ ਅਤੇ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਮੰਗੋ। ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਲਈ ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਹੈ।
• ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਯਮ ਦੱਸੋ। ਕਲਾਸ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਕਹੋ ਕਿ ਏਆਈ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਵਰਤੋਂ ਠੀਕ ਹੈ ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਨਹੀਂ।

ਕਿਸੇ ਸੰਸਥਾ ਜਾਂ ਬੋਰਡ ਦੀ ਡਿਟੈਕਟਰ-ਨੀਤੀ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਆਪਣੇ ਸਕੂਲ, ਕਾਲਜ ਜਾਂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੀ ਮੌਜੂਦਾ ਨੀਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨੋਟਿਸ ਤੋਂ ਹੀ ਵੇਖੋ।

ਸੰਕੇਤ ਜੋ ਸਕੋਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਦੇ ਹਨ

ਸਕੋਰ ਦੀ ਥਾਂ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਪਰਖ ਸਕਦਾ ਹੈ:

ਇਹ ਵੀ ਪੱਕੇ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਅਸਲ ਗੱਲਬਾਤ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਡਿਟੈਕਟਰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤੀਏ

1. ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 150 ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਲਿਖਤ ਪਾਓ; 40 ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉੱਤੇ ਟੂਲ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
2. ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਪੱਟੀ, ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਵਾਲੇ ਵਾਕ ਤੇ "ਸੀਮਾਵਾਂ" ਦੀ ਸੂਚੀ ਪੂਰੀ ਪੜ੍ਹੋ, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਨਹੀਂ।
3. ਪੰਜਾਬੀ ਲਿਖਤ ਲਈ ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮਾਪੀ ਨਹੀਂ ਗਈ; ਨਤੀਜਾ ਹੋਰ ਵੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੋ।
4. ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜਾਂਚਣ ਲਈ ਸ਼ਬਦ ਗਿਣਤੀ ਟੂਲ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹੋ।
5. ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪਰਖਣਾ ਹੈ ਕਿ ਲਿਖਤ ਕਿਸੇ ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਚੁੱਕੀ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਡਿਟੈਕਟਰ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ: ਉਸ ਲਈ ਚੋਰੀ ਜਾਂਚ ਵੱਖਰਾ ਟੂਲ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਲਦੇ ਅੰਸ਼ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਚੋਰੀ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਚੋਰੀ ਬਾਰੇ ਗਾਈਡ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਏਆਈ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਖਰੜਾ ਆਪਣੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਢਾਲਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪੈਰਾਫ੍ਰੇਜ਼ਿੰਗ ਟੂਲ ਜਾਂ ਹਿਊਮਨਾਈਜ਼ਰ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨਤੀਜਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੋਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਟੂਲ ਲਿਖਤ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਹਨ, ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਪੈਰਾਫ੍ਰੇਜ਼ ਦੇ ਆਧਾਰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਪੈਰਾਫ੍ਰੇਜ਼ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ।

ਸਾਰ ਵਿੱਚ

ਏਆਈ ਡਿਟੈਕਟਰ ਇੱਕ ਮਦਦਗਾਰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ। ਸਕੋਰ ਅੰਕੜਿਆਂ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ; ਸਰਕਾਰੀ ਚਿੱਠੀਆਂ, ਸਾਦੀ ਭਾਸ਼ਾ, ਅਨੁਵਾਦ ਅਤੇ ਸੋਧੀ ਹੋਈ ਲਿਖਤ ਉੱਤੇ ਇਹ ਗਲਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਲਈ ਸਾਡੇ ਡਿਟੈਕਟਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹਾਲੇ ਮਾਪੀ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ ਨਤੀਜੇ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰ ਸਬੂਤਾਂ, ਖਰੜਿਆਂ ਅਤੇ ਲੇਖਕ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੜ੍ਹੋ।

← ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਈਡਾਂ